Toen ik eindelijk durfde te spreken,

kwamen de woorden niet.

Alsof mijn keel was dichtgesnoerd.

Mijn verhaal bleef hangen in verdriet.

Toen ik eindelijk durfde te huilen,

stroomden de tranen niet.

Mijn wangen bleven droog.

Mijn tranen bleven hangen in verdriet.

Toen ik eindelijk durfde te dromen,

vond ik de rust in mijn gedachten niet.

Liep ik steeds over bekende wegen.

Ik was te bang voor mijn verdriet.

Maar in de stilte van de nacht.

Hoor ik mijn eigen stem nu zacht.

Durf ik te huilen zonder angst.

Verdriet toelaten duurt het langst.

Toen ik eindelijk durfde te praten,

en de woorden over mijn lippen vlogen.

voelde ik hoeveel dat met mij deed.

En hoe zwaar die woorden wogen.

Toen ik eindelijk durfde te huilen,

en tranen stroomden over mijn wangen.

Waardoor mijn ziel in duizend stukjes viel,

omdat ik uiting gaf aan mijn verlangen.

Toen ik eindelijk durfde te dromen,

en rust in mijn gedachten vond.

Betrad ik ook weer onbekende paden.

Omdat ik mijn eigen verdriet verstond.

Want in de stilte van de nacht.

Hoor ik mijn eigen stem nu zacht.

Durf ik te huilen zonder angst.

Verdriet toelaten duurt het langst.

Toen ik eindelijk durfde te lachen,

voelde ik de pijn en angst weggaan.

Mijn hart dat eindelijk weer vrij is.

Ik kan de wereld nu weer aan.

© Artanne - 2025