Życie to ruch, nie scena.

To kurz na butach i wiatr.

To rano, które nie czeka,

i noc, co umie mnie brać.

Życie jest ciągłym - teraz

co zmienia smak moich dni.

Czasem jest twarde jak metal,

czasem jak woda - i drży.

A miłość… miłość nie mieszka obok.

Ona wchodzi w środek spraw.

Nie jest dodatkiem do świata,

tylko sposobem, by trwać.

Miłość i życie są splątane ze sobą,

jak nitka z dłonią, jak oddech z krwią.

Życie to droga - miłość jest drogowskazem,

raz daje sens, raz każe iść pod prąd.

Życie bez miłości jest tylko liczbą

miłość bez życia - jest snem bez dnia.

A kiedy się łączą, robi się prawda

ból i nadzieja w jednym na raz.

Miłość to twoje - chodź bliżej

gdy świat mi robi się zły.

To miejsce przy twoim sercu,

gdzie nagle umiem być w nim

To palce, co szukają palców,

zanim zdążę powiedzieć - mam dość

To uśmiech, który rozbraja,

i cisza, w której jest dom.

Miłość jest twoim imieniem

mówionym cicho do mnie tak,

że zwykły dzień w twoich dłoniach

staje się jasny i mój.

Życie sprawdza każde słowo,

przynosi rachunki i czas.

Miłość je bierze na siebie,

żeby nie zgubić nas.

Miłość i życie są splątane ze sobą,

jak nitka z dłonią, jak oddech z krwią.

Życie to droga - miłość jest drogowskazem,

raz daje sens, raz każe iść pod prąd.

Życie bez miłości jest tylko liczbą,

miłość bez życia - jest snem bez dnia.

A kiedy się łączą, robi się prawda:

ból i nadzieja w jednym na raz.

Bo życie uczy miłości pokory,

że nie da się wiecznie mieć racji.

A miłość uczy życia odwagi,

żeby nie żyć na pół - bez twarzy.

I gdy się plączą - nie znaczy, że źle.

Węzeł czasem trzyma mocniej niż słowo.

Byle nie dusił.

Byle dawał tlen.

Miłość i życie są splątane ze sobą,

jak nitka z dłonią, jak oddech z krwią.

Życie to droga - miłość jest drogowskazem,

raz daje sens, raz każe iść pod prąd.

Życie bez miłości jest tylko liczbą,

miłość bez życia - jest snem bez dnia.

A kiedy się łączą, robi się front -

- wspólny bo życie uczy miłości