Czasem czuję, jakby niebieski motyl siedział w moim wnętrzu,

czekał na chwilę ciszy, gdy oddech jest spokojniejszy

i serce już nie ucieka przed światłem.

W poranku słyszę, jak coś we mnie dojrzewa,

jakby przemiana była bliżej, niż myślę.

Kiedy zamykam oczy, widzę skrzydła,

delikatne, jakby utkane z blasku.

I wiem, że kiedy serce znajdzie swój rytm,

polecę razem z nim — nawet, jeśli jeszcze nie umiem w to wierzyć..

W lustrze niebo, w oczach cień,

Szukam siebie w barwach dnia i nocy.

Każdy krok to inny sen,

Cisza mówi więcej niż tysiąc głosów.

Przez poranek niesie mnie blask,

Na ramieniu siada pył z gwiazd.

Moje myśli lekkie jak tlen,

W każdej z nich ukryty jest mój cel.

Jestem jak niebieski motyl,

Cicho siadam na ramieniu dnia.

Tam, gdzie kończy się niepokój,

Zaczynam naprawdę trwać.

Nie pytaj mnie, dokąd lecę,

Bo jeszcze sama tego nie wiem,

Ale każde bicie serca

Prowadzi mnie bliżej siebie.

Czasem gubię się wśród chmur,

Ale czuję, że tam właśnie mam być.

Między światem snów a słów,

Odnajduję w sobie siłę, by znów żyć.

Z dawnych ran wyrosły sny,

Które niosą mnie ponad dniem.

Jestem ciszą, jestem krzyk,

Niebieskim śladem w szarym tle.

Nie chcę już być cieniem we własnym śnie!

Nie boję się! Lecę — mimo strachu!

Każdy dźwięk to mój krzyk życia.

I choć drży całe ciało,

Wiem, że to jest mój czas.

Jestem jak niebieski motyl,

Cicho siadam na ramieniu dnia.

Tam, gdzie kończy się niepokój,

Zaczynam naprawdę trwać.

Nie pytaj mnie, dokąd lecę,

Bo jeszcze sama tego nie wiem,

Ale każde bicie serca

Prowadzi mnie bliżej siebie.

I z każdym lotem uczę się,

Że moja wolność ma swój rytm.

Na horyzoncie gasną sny,

Ale mój płomień dalej się tli.

Jak motyl znikam wśród białych chmur…

Lecz zostawiam ślad — błękitny świt.

Każde skrzydło niesie mnie tam,

gdzie światło zna moje imię...

❦ 𝓒𝓻𝓮𝓪𝓽𝓮𝓭 𝔀𝓲𝓽𝓱 𝓼𝓸𝓾𝓵 𝓫𝔂 𝓢𝓸𝓾𝓵&𝓜𝓾𝓼𝓲𝓬 ❦