Ben Yalnız Adamlar Derneği başkanıyım,

Çayımı demledim, hayatı taşladım.

Kendime güldüm, aynada ağladım,

Kimse duymasa da ben yine yazdım…

⸻

Market poşetini tek elimle taşıdım,

İndirim varmış ama maaşıma karışmadı.

Patates bile beni pahalı bulduysa,

Sevgiye zam gelmiş, kimse yanaşmadı.

Kadıköy sokaklarında eski plaklar gibiyim,

Çizik var, nostaljim bol, ama dinleyen gideyim.

Hayat bir baklava, ben tam kenar dilim,

Üstü şekerli ama içi dert birikim…

⸻

Ben Yalnız Adamlar Derneği başkanıyım,

Çayımı demledim, hayatı taşladım.

Kendime güldüm, aynada ağladım,

Kimse duymasa da ben yine yazdım…

⸻

Sinemaya tek gittim, biletçi acıdı bana,

“İkili koltukta yalnız mısın?” dedi bana.

Dedim: “Kader bu kızım, Popcorn bile yalnız,

Sos da ekletmedim, ne diyeyim daha fazla…”

Bir ara flört ettim, sonra flört beni etti,

“Sen çok düşünüyorsun” dedi — evet, çünkü hissettim.

Aşk eskidikçe güzel, insanlar yenisini ister,

Ama ben hâlâ mesajı silmeyenlerdenim, mesela isterim…

⸻

Ben Yalnız Adamlar Derneği başkanıyım,

Çayımı demledim, hayatı taşladım.

Kendime güldüm, aynada ağladım,

Kimse duymasa da ben yine yazdım…

⸻

Evde sessizlikle uzun sohbetler yaptım,

Televizyona baktım, ama ses açmadım.

Çünkü tartışma programları gibiyim ben;

Ne desem yanlış, ama susunca da patladım.

Balkonda çamaşır astım gece üç buçukta,

Komşu dedi “ruh hâli karışık bu çocukta.”

Ben de dedim “mutluyum yahu, sadece biraz garip,

Zaten normal insanlar artık bana antipatik.”

⸻

Kahve içiyorum ama şekersiz değil hâlim,

Garsona “yalnız mı?” diye sorma, evet hâlâ benim.

Garip değil mi? Ağaçlar bile çift geziyor,

Ben bir bankta oturuyorum, yanım boş, dünya geçiyor.

Hayat çok güzel, ama ben biraz kenardayım,

Yani siz gülün diye ağlamıyorum, ama anlatayım:

Bazen insanın kalbi soğur, kalorifer gibi,

Sonra bir şiir yazarsın — tam soba kıvamı gibi.

⸻

Ben Yalnız Adamlar Derneği başkanıyım,

Çayımı demledim, hayatı taşladım.

Kendime güldüm, aynada ağladım,

Kimse duymasa da ben yine yazdım…

⸻

Siz gülerken bir yerde ben susuyorum,

Çünkü bazı şeyleri anlatmak yorar oğlum…

Ama merak etme, üzgün değilim sadece biraz “eski”,

Artık gözyaşı değil — ben demlenmişim, çay gibi, pişkin…

⸻

“Bazen hayat da çay gibi…

…ilk yudum sıcak gelir ama dibe doğru acılaşır.

Biz de o acılıktan şiir yapıyoruz işte. Afiyet olsun…”