Zwykły dzień.

Kuchnia.

Lodówka świeci w półmroku.

Na środku półki

leży kalafior.

I nikt jeszcze nie wie,

że zaraz zacznie się historia.

Wracam do domu.

Kurtka na krześle.

Cisza taka, że słychać zegar.

Otwieram lodówkę.

Światło jak reflektor.

Na półce kalafior.

Sam.

Jakby na coś czekał.

Z pokoju głos:

„Nie ruszaj tego”.

Drugi głos:

„Przecież to na obiad”.

I nagle zaczyna się rozmowa

której nikt nie planował.

Kto ruszył kalafior?

Kto zmienił plan?

Jeszcze przed chwilą

leżał tu sam.

Kuchnia jak ring,

każdy ma głos.

Jedno warzywo

i nagle chaos.

Kalafior na bloku,

spór w czterech ścianach.

Mała rzecz,

a wielka awantura od rana.

Garnek stoi na kuchence.

Woda jeszcze zimna.

Ale atmosfera

już zaczyna wrzeć.

Ktoś mówi o planach.

Ktoś o wczoraj.

Ktoś przypomina stare historie

z innych kolacji.

Kalafior dalej leży.

Cicho.

Jak świadek całej sprawy.

Kto ruszył kalafior?

Kto zmienił plan?

Jeszcze przed chwilą

leżał tu sam.

Kuchnia jak ring,

każdy ma głos.

Jedno warzywo

i nagle chaos.

Kalafior na bloku,

spór w czterech ścianach.

Mała rzecz,

a wielka awantura od rana.

Nagle cisza.

Ktoś otwiera lodówkę.

Sekunda.

Druga.

Kalafiora już nie ma.

Nikt nic nie mówi.

Każdy patrzy w inną stronę.

Jak po burzy

na osiedlu wieczorem.

Czasem w domu

małe rzeczy rosną

do wielkich historii.

Jedno warzywo.

Jedna chwila.

I cały dzień

zmienia kierunek.

Kto ruszył kalafior?

Kto zmienił plan?

Jeszcze przed chwilą

leżał tu sam.

Kuchnia jak ring,

każdy ma głos.

Jedno warzywo

i nagle chaos.

Kalafior na bloku,

legendy od rana.

Mała rzecz,

a pamięć zostaje na lata.

Lodówka znowu świeci.

Półka pusta.

Ale wszyscy pamiętają

sprawę kalafiora.