ตาจ๋ายายจ๋า ทำไมหนา ยายกับตารักกัน

อยู่กันมานานวัน ไม่เคยห่างกันเลยหนา

ตาแบกจอบ ยายหุงข้าว ยิ้มให้กันทุกเวลา

เห็นแล้วน้ำตา จะไหล เพราะใจมันซึ้งไง

ส่วนตัวหลานนั้น เจ็บหนักความรัก รวนเร

มีแต่คนทำเท่ห์ หลอกเก้อ เจ้อจนเหนื่อยใจ

รักจริงจริง ไม่เคยจะมี ให้พออุ่นใจ

เหมือนยายกับตาไง ที่รักไม่เคยเป็นอื่น

หลอกเชยชิดชม พอสมแล้วหนี ไม่อยู่เคียง

ทิ้งให้หลานต้องเลี่ยง น้ำตาเปียกหมอนทุกคืน

ไม่เจอรักดี ที่ตายายมี เลยสักคนที่ยืน

อยากมีรักพาใจชื่น เหมือนตายายคู่กัน

ยายจ๋าตาจ๋า บอกหน่อยหนา ทำไมตารักยาย

เหมือนเดือนดาวไม่คลาย ไม่พรากจากฟ้า

ยายตาจ๋า สอนหลานหน่อย ได้ไหมหนา

อยากมีคู่มา เหมือนยายคู่ตา สักที

ตาเอามือแตะไหล่ยาย แล้วเอ่ยเบาเบา

ยายเป็นดาวของตา อยู่กับฉันทุกปี

ฟังแล้วแทบร้องไห้ ใจมันอุ่นดี

อยากมีรักเช่นนี้ ที่ไม่มี วันลาไกล

ยายตาจ๋า รักแบบนั้น หาซื้อที่ไหนมี

อยากรู้สูตรดีดี ให้หลานนำไปใช้

ตาบอกว่าให้ ความซื่อสัตย์ อดทนไว้

ก็จะได้ รักเหมือนยายกับตา แน่แน่

ฟังคำยายใจละลาย ยิ้มทั้งน้ำตา

คิดถึงคนผ่านมา ที่ทิ้งหลานไม่เหลียวแล

แต่ก็ยังมีหวัง ว่ารักดีคงมีแน่

รอใครสักคนที่แท้ มาดูแลหัวใจ

ยายตาจ๋า รักหนูขอให้เจอเถิดหนา

อยากมีคนจับมือพา เหมือนยายมีตา

ยายยิ้มพลางเอ่ยเบาเบา อย่าลืมศรัทธา

รักแท้อยู่ที่เมตตา ไม่ใช่โชคชะตาอย่างเดียว...