Czym ci zawinił? Że gdy zgięty zgrozą,

Dostałem tylko gorycz pożądania.

I w bólach pustki gołębie czekania,

Co w lichej klatce za ozdobę służą.

Umarłem wczoraj, zmartwychwstałem dzisiaj,

Luzując cienką obrożę nicości.

Na łuku szyi w obłędzie pewności,

Na kruchym ciele stygnie śmierci pożar.

Kładłem na dłoni odrobinki pyłu,

Nie z polnej drogi biegnącej przed siebie,

Lecz z tej słonecznej biegnącej do ciebie,

Życzliwej stopom poranionym w biegu.

Czy moją winą układanie rymów,

Szukanie sensu w strofach powściągliwych,

Łowienie myśli w podszeptach kłamliwych,

Ukrytych w chmurze niepojętych czynów.

Czy stygmat piekieł, który mam na czole,

Przebrany w komżę diabeł pozostawił?

Czy ciemną nocą stukot kopyt sprawił,

Że wiatr pożogi zaczernił me lica?

Nie wiatr, nie pożar, tylko sznur na szyję,

Igła głęboko wetknięta w tętnicę,

I słońca żarem skrzypiące źrenice,

Tego, co życiem dowodzi, że żyje.