อกพี่อ้ายเจ็บแฮง ฮักปางตายย้อนใจเจ้า

เคยฮ่วมฝันปั้นเงา บัดนี้เหลือแต่เศษฮอย

เฮ็ดดีปานใด๋น้อง กะยังมองว่าบ่ค่อย

สุดท้ายใจพังถอย เหลือแต่ฮอยน้ำตา

กลับมาฮักเจ้าของ อยู่กับความเศร้าเบิดปี

น้ำตาบ่มีที่ไหล๋ คือใจอ้ายที่ถืกเว้า

บ่ขอฮักไผ๋อีก ยามคนหลอกฮักแล้วเซา

อยู่กับใจเฮาเฮา บ่ต้องเศร้าคำเว้าคน

ใจอ้ายคือใบไม้ ถืกลมไล่ไหวอ่อน

ย้อนบ่มีผู้ใด๋ฮ้อน คอยแนมนำยามทุกข์ใจ

คือเงาคืนยามเศร้า สิจ่มน้ำปานได๋

ก็ต้องฝืนฮู้บ่ไหว ถ้ามีแต่ใจส่ำเดียว

กลับมาฮักเจ้าของ ย้อนโลกมันใจร้าย

เจ็บจนบ่มีอ้าย เฮ็ดดีจั่งได๋กะป่วยเปล่า

ย้อนความฮักบ่แท้ บ่มีแววสิยืนยาว

กลับมาฮักโตสาเนาว์ อย่าหวังเขาผู้บ่แคร์

ใจอ้ายแม่นหมอลำ ซ่างจำบททุกข์ลำเค็ญ

ย้อนรักบ่พอเป็น เจ็บจั่งซี้เคยผ่านพอ

ต่อจากนี้สิพ้อ ใจอ้ายกับเงาบ่ขอ

ฝากใจไผ๋อีกต่อ กลับมาฮักโต...ให้คุ้มใจ