Όταν κάποιος γενιέται κουβαλάει ένα αστέρι

και μονάχα εγώ είρθα στη γη με άδειο το χέρι,

σε γκρίζο δωμάτιο στο χρόνο ξεθωριασμένο

ακόμα και το φως να μοιάζει μεταχειρισμένο,

γλυστράει ο χρόνος μεσ'από χέρια που πονάνε

οι τοίχοι οι μουντοί ξέρουν τόσα μα ποτέ δε μιλάνε.

Κουρασμένος μα προσποιούμαι πως χαμογελάω

ανάμεσα σε πλήθη που δεν με βλέπουν περπατάω

τα χέρια απλώνω παγωμένα, τον Ήλιο αναζητάω

συνιθησμένος να αντέχω και τη μάσκα να φοράω.

μα πριν να φύγω ποιός είμαι να μάθω σας ρωτάω,

νάμαι ο ίσκιος που σέρνω ξοπίσω μου όπου πάω

η μοίπως η απέραντη η σιωπή που κουβαλάω ?

Ψεύτικος αν είμαι η μοίπως λιγάκι αληθινός

βάρος αν έχει η ψυχή η άδειος ειμαι και κενός

όνομα χάρη και δόξα ποτέ δεν κυνηγάω

αόρατος κι ασίμαντος γύρο μου περνάω.

Τόπο γυρεύω π' ούτε το όνομά μου να μη ξέρει

ένας κούκος την άνοιξη πως να την φέρει,

μα κάτι πριν να φύγω ξοπίσω μου θ΄αφήσω

με φωνή που δεν βρήκα ως τώρα να μιλήσω.

Κουρασμένος μα προσποιούμαι πως χαμογελάω

ανάμεσα σε πλήθη που δεν με βλέπουν περπατάω

τα χέρια απλώνω παγωμένα, τον Ήλιο αναζητάω

συνιθησμένος να αντέχω και τη μάσκα να φοράω.

μα πριν να φύγω ποιός είμαι να μάθω σας ρωτάω,

νάμαι ο ίσκιος που σέρνω ξοπίσω μου όπου πάω

η μοίπως η απέραντη η σιωπή που κουβαλάω ?

Έπαψα πια να εξηγώ

τέλειωσέ μου η υπομονή,

ο δρόμος μου τώρα είμ' εγώ

και θα χαρώ τη διαδρομή

μα κι αν δεν επιστρέψω

κανείς δεν θα με ψάξει

ήταν θα πούνε μια σκιά

που επέλεξε να αλάξει.