Ik heb een kiezelsteentje voor je neergelegd.

In de schaduw van een grote oude boom.

Hopend dat je het steentje ooit zal vinden.

Als symbool van een lang vervlogen droom.

Zoals een boodschap in een fles, die drijft op zee.

Ver weg van de drukte en de strijd.

Aanspoelend op een eiland van geheimen.

Gedreven op de golven van de tijd.

Ik had mijn wensen in de wolken kunnen schrijven.

Maar die werden door de regen weggespoeld.

Dus nu leg ik steen voor steen voor steen.

Om te laten weten hoe jou missen voor mij voelt.

Langs de kronkelende wegen van het leven.

Een spoor van kiezels om te vinden.

Over bergen, over dalen en langs wegen.

Waarin onze verhalen mogelijk verbinden.

Elke ochtend als de zon weer opkomt.

Zie ik je lopen, maar heb ik niets gezegd.

Denkend aan hoe jij wellicht ontdekt.

Dat ik het was die dat steentje heeft gelegd.

Ik had mijn wensen in de wolken kunnen schrijven.

Maar die werden door de regen weggespoeld.

Dus nu leg ik steen voor steen voor steen.

Om te laten weten hoe jou missen voor mij voelt.

Soms lijken levenspaden zo verwarrend.

Maar als de steentjes jou nu kunnen raken.

Dan leiden ze je langzaam naar mijn hart.

Waar ze duizend liedjes doen ontwaken.

Wanneer de zon weer ondergaat.

En ik langs oevers van rivieren ren.

Dan leg ik nog wat steentjes neer.

Zodat je weet dat ik er altijd voor je ben.

© Artanne - 2025