เสียงแคนโหยหวน สายลมพัดต้องหัวใจ

ย่างขึ้นไป บนยอดภูสูงลิบลิ่ว

ที่แห่งนี้ยังมีเงา ของเฮาสองคนมา

แต่เจ้าผู้ให้สัญญา กลับหายไปไส

ขึ้นมาเบิ่งเขากระโดง บ่คือเก่าคือมื้อก่อน

บรรยากาศมันอาวรณ์ ย้อนคำเว้าเจ้าฝากไว้

ว่าเจ้าสิมีแค่เฮา สิบ่หนีไปฮักไผ

แต่สุดท้ายกะจากไป เหลือแต่ใจที่เจ็บนำหนา

ต้นไม้ต้นเก่า ที่เฮา เคยแกะชื่อเจ้า

ยังอยู่คือเก่า แต่เจ้าหายบ่คืนมา

ลมพัดต้องใจ ให้คึดฮอดคำสัญญา

ว่า เจ้าสิฮักแต่เฮา บ่เปลี่ยนไปจากนี้

แต่แล้ว... เจ้ากะจากไปไกล

ลืมคำที่เว้าฝากไว้ ที่ภูสูงนี้

สัญญาฮักเฮา บ่มีค่าเลยบ่ ตอนนี้

เหลือแต่คนอยู่ตรงนี้ กอดความทรงจำเก่าๆไว้

เขากระโดง ยังสูงเสียดฟ้า

แต่เจ้าฮู้บ่ว่า หัวใจต่ำลงไป

ย้อนว่าเจ้า คือบ่กลับมาใหม่

เหลือแต่คำเว้าของอ้าย กับสายลมวีวี

แต่แล้ว... เจ้ากะจากไปไกล

ลืมคำที่เว้าฝากไว้ ที่ภูสูงนี้

สัญญาฮักเฮา บ่มีค่าเลยบ่ ตอนนี้

เหลือแต่คนอยู่ตรงนี้ กอดความทรงจำเก่าๆ

สัญญาฮักเฮา บ่มีค่าเลยบ่ ตอนนี้

เหลือแต่คนอยู่ตรงนี้ กอดความทรงจำเก่าๆ

เสียงแคนเบาๆ ลมพัดผ่านเขา กระโดง

เหลือแต่อ้ายคง ยังจำ คำสัญญา...ของเฮา...