Oddałam serce w niepewny czas,

Myślałam – ktoś może ocali nas.

Ustępstwami karmiłam jego cień,

A on wracał mocniej, jak zły sen.

Głos podniesiony – znów burzy dom,

Serce drży, gdy nadchodzi grom.

Nie wiem, czy dzisiaj spokój mnie wita,

Czy znów powód błahy – a cisza rozbita.

Rozdarta, lecz idę dalej,

Choć serce w kawałkach upada w żale.

Mam marzeń garść i wspomnienia,

One są siłą, niech dają znaczenia.

Rozdarta, lecz ciągle wierzę,

Że jeszcze nadzieja znajdzie mnie w biegu.

Choć w płucach brakuje czasem oddechu,

Znajduję siłę do ciepłego uśmiechu.

Syn ofiaruje świat daleki - nie w snach,

Chce bym szczęście miała w dniach.

Córka tańczy, choć w oczach ma łzy,

- Nie chce - by wróciły złe sny.

A ja jak akrobatka nad przepaścią,

Między obowiązkiem, a zapaścią.

W pracy presja, w sercu bunt,

Czasami gubię pod nogami grunt.

Rozdarta, lecz idę dalej,

Choć serce w kawałkach upada w żale.

Mam marzeń garść i wspomnienia,

One są siłą, niech dają znaczenia.

Rozdarta, lecz ciągle wierzę,

Że jeszcze nadzieja znajdzie mnie w biegu.

Choć w płucach brakuje czasem oddechu,

Znajduję siłę do nowego uśmiechu.

Smartwatch liczy tętna drżenie,

Bo wiem, że cisza to uspokojenie.

I choć choroba w matce rośnie,

A los mnie zmusza, by walczyć głośniej, Przyjaciel śmiechem koi mój trud –

On daje sens, gdy braknie już słów.

Rozdarta, lecz idę dalej,

Choć serce w kawałkach upada w żale.

Mam marzeń garść i wspomnienia,

One są siłą, niech dają znaczenia.

Rozdarta, lecz ciągle wierzę,

Że jeszcze nadzieja znajdzie mnie w biegu.

Choć w płucach brakuje czasem oddechu,

Znajduję siłę do nowego uśmiechu.

Nie znam dnia ani godziny,

Czy burza, czy cień się zatrzyma.

Ale póki oddycham, póki piszę –

W tej pieśni emocje zapiszę.

© Tekst ACCUSATA 2025