اون‌که تنها شده و تا صبح بیداره

،ما بین نفس هاش، ستاره می‌شماره

تویِ گریه هاش غرق میشه و توی

ساحل غماش،خاطره به یاد می‌آره

هر شب تا طلوع با منی

میسوزم اما دم نمیزنی

تو سکوتم قدم میزنی

بی خبر از دل دیونیه منی

تو هستی که ساییه راه من شدی

تویه دلتنگیا رفتی و گم شدی

پای درخت سرو خاطره هات

واسه من یه حَسرت مبهم شدی

نگات هنوزم ، تو ذهنم نشسته

صدام شکسته، درِ قلب و نبسته

هر شب تا طُلوع با منی

میسوزم اما دم نمیزنی

تو سکوتم قدم میزنی

بی خبر از دل دیونِیه منی