Μεσάνυχτα.
Η πόλη ανασαίνει βαριά.
Αν δεν φύγουμε τώρα…
μένουμε για πάντα εδώ.




Φώτα νέον, μάτια κόκκινα,
τρέχει η ώρα, δεν μας περιμένει.
Κάθε λέξη σου μισή αλήθεια,
κάθε βλέμμα σου με καίει.

Στην αποβάθρα στεκόμαστε μόνοι,
μέσα στο πλήθος, μα χώρια ξανά.
Αν φύγεις τώρα, θα τελειώσει,
ό,τι δεν είπαμε ποτέ σωστά.




Πες μου τώρα αν με θες,
πριν κλείσουν οι πόρτες βαριά.
Η καρδιά μου χτυπάει SOS,
μην το αφήσουμε έτσι απλά.






Στο τελευταίο μετρό,
κρατάω την ανάσα μου εδώ.
Αν δεν μπεις, θα χαθώ,
πες μου τώρα “μένω” ή “φεύγω”.
Στο τελευταίο μετρό,
δυο ζωές σε ένα λεπτό.
Όλα ή τίποτα πια,
πριν μας πάρει η νύχτα ξανά.





Νύχτες ίδιες, πρόσωπα αλλάζουν,
υποσχέσεις που δεν φτάνουν το πρωί.
Σε κοιτάω, μα φοβάμαι να μιλήσω,
γιατί η αλήθεια πονάει πιο πολύ.

Λες “δεν είμαστε ίδιοι”, λες “δεν μπορώ”,
μα τα μάτια σου λένε αλλιώς.
Αν είναι λάθος, ας καεί εδώ,
δεν αντέχω άλλο μισό “εμείς” και μισό “εγώ”.





Ένα βήμα πριν χαθείς,
ένα άγγιγμα πριν το τέλος.
Αν φύγεις τώρα, μην γυρίσεις,
δεν αντέχω άλλο ψέμα και κενό.




Στο τελευταίο μετρό,
κρατάω την ανάσα μου εδώ.
Αν δεν μπεις, θα χαθώ,
πες μου τώρα “μένω” ή “φεύγω”.
Στο τελευταίο μετρό,
δυο καρδιές στον ίδιο παλμό.
Όλα ή τίποτα πια,
πριν μας πάρει η νύχτα ξανά.





Αν μείνεις, θα καούμε μαζί,
αν φύγεις, θα σωπάσω για πάντα.
Δεν θέλω άλλη αναβολή,
η στιγμή αυτή δεν ξανάρχεται.





Στο τελευταίο μετρό,
δεν υπάρχει “ίσως” πια εδώ.
Ή μαζί ή χαμένοι ξανά,
πες μου τώρα χωρίς δειλιά.
Στο τελευταίο μετρό,
γράφουμε τέλος ή αρχή εδώ.
Κλείνουν οι πόρτες αργά…
διάλεξέ με πριν χαθείς ξανά.




Ο ήχος χάνεται στις ράγες.
Η πόλη συνεχίζει.
Εμείς.