อยู่ไปไร้ค่าก็รู้ดี

จะหนีก็เหมือนติดพันธนา

เธอเย็นชาไร้เมตตา

ฉันร่ำไห้ล้าเดียวดาย

เคยโวยวายทำลายตัวเอง

เคยร้องขอให้เธอเห็นใจ

สุดท้ายเธอเมินไม่สนใคร

ปล่อยฉันร้องไห้ลำพัง

เสียงของน้ำตาใครจะได้ยิน

ในวันที่สิ้นหมดสิ่งยึดใจ

เธอทิ้งฉันไปไม่แคร์อะไร

ฉันอยู่เพื่อใครฉันควรไปไหน

ภาพเก่ายังย้อนหลอกหลอน

ฉันอ้อนวอนเธอยังเฉยชา

เธอทิ้งฉันในสายตา

เหมือนฉันไม่มีตัวตน

กอดขารั้งก็ยังไร้ค่า

พยายามแต่ก็สูญเปล่า

เธอไม่ต้องการเรื่องของเรา

ให้จบให้ไปเท่านั้น

เสียงของน้ำตาใครจะได้ยิน

ในวันที่สิ้นหมดสิ่งยึดใจ

เธอทิ้งฉันไปไม่แคร์อะไร

ฉันอยู่เพื่อใครฉันควรไปไหน

ฉันต้องลุกขึ้นเองใช่ไหม

ไม่มีเธอฉันต้องรอดไป

แม้เจ็บปวดแค่ไหน...

ต้องก้าวต่อไปให้ได้เอง