นกบ่มีฝูง กะบินบ่ไกล

คนบ่มีไผ๋ สิอยู่ได้จั่งใด๋

ยามใจฮ้อนรุ่ม ยามกลุ้มบ่มีไผ

เจ้ากะมาใกล้ บ่เคยทิ้งกูเลย

กินเหล้าเมายา กูกะคือคน

บางเทื่ออับจน ฮ้องไห้จนอ่อนใจ

แต่ยังมีเจ้า คอยแบกกูไว้

กุเมามึงแบกไว้ มึงเมากุกะอุ้มไป

เพื่อนเอ๋ย... คือดวงใจแท้

ถึงยามอ่อนแอ กะยังมีไผ๋

บ่มีเงินทอง บ่มีอะไร

แต่ใจ ของเฮา มันแท้คือเก่า

เฮาคบกันที่ใจ

เคยผ่านมรสุม ผ่านทุกข์หลายเทื่อ

ยามใจมันเหลือ บ่มีคนเข้าใจ

แต่เจ้าคือคน ที่ยืนข้างใจ

ยามคนอื่นถอย เจ้าก้าวเข้ามาแทน

บ่ต้องเว้าอ้อม ว่าฮักสหาย

สิผ่านปีกี่หลาย ใจกะคือเก่า

มีเจ้าทุกย่าง มีเจ้าทุกคราว

ยามเศร้า กะฮ้อง ยามเมากะฮา

ถึงมื้อเฒ่า เฮาเดินช้า ๆ

ขอให้มีมึงนั่งฮาอยู่ข้าง ๆ

สิเป็นเพื่อนกัน จนวันสุดทาง

สหายของฉัน เพื่อนกันตลอดไป

(oooh)aaaaAAааaa(ooooh)