CONGENITAE in Christo gentis mihi castus ab alto

Insinuatus amor, proprias excedere vires

Me iubet, atque pias accendere carmine mentes.

Ne post confectum celebris victoria bellum,

Secur os animos incauta pace resolvat:

Ceu metus eliso iam nullus ab hoste supersit,

Nec caput attriti virosum palpitet anguis.

II

Intonuit. Pestem subeuntem prima recidit

Sedes ROMA Petri; quae pastoralis honoris

Facta caput mundo, quidquid non possidet armis,

Relligione tenet. Non segnior inde ORIENTIS

Rectorum cura emicuit: captumque nefandi

Dogmatis auctorem constrinxit lege benigna

Commentum damnare suum; nisi corpore Christi

Abiungi et sancto mallet grege dissociari.

Lene quidem hoc, nimiumque malos tolerasse videtur

Iudicium: sed sancta fides examine in illo

Vicit oborturam diro de semine prolem.

III

Non horum templo est Christus petra fundamentum;

Sed super instabilem arbitrii nutantis arenam

Assurgunt, foeda lapsuri mole tumoris.

Isti quem quidam reprobarunt aedificantes,

Nunc etiam reprobant lapidem, pariesque sine ipso

Tertius esse volunt, quem nullo foedere nectat

Angulus, et quem nulla habeat compago ligatum:

Hi thalamum ad sponsi non perducuntur, et intrant

Libertate sua: quae Christi gratia confert,

Non acceperunt, et habent: non attrahit illos

Vis Patris ad Verbum, sed sponte et praepote cursu

Praeveniunt cessantis opem: nec ad omne gerendum

Eius egent, sine quo sibi plurima posse videntur.