Nad sklepieniem mej celi

idą ludzie weseli,

do domów, rodzin, matek.

Niosą serca wzruszone,

oczy szczęściem zamglone,

będą łamać opłatek.

A ja tutaj sam jeden

opłakuję swą biedę

głodu i samotności.

Uchwycę kawał ściany,

przełamię płat ceglany,

mój opłatek wolności.