Cofnąć dzień, ach, zatrzymać te wściekłe godziny,

te sekundy w galopie, te tętniące chwile!

Czas wysuwa się ze mnie jak z własnej przyczyny

i zostawia mnie za mną o lata i mile.

Jeszcze dawność przeżywam jak sny najłaskawsze,

w pęcherzykach płuc przeszłe kołysząc powietrze,

lecz już czuję się w t a m t y m stracony na zawsze,

wciąż bardziej oddalony o czas niż o przestrzeń.

Krew pod skórą melodią opływa mnie czułą,

lecz dnem płynnej istoty rwą sekundy zimne.

Samo ze mnie się groźną c i ą g ł o ś c i ą wysnuło

tragicznie nie wstrzymane, konieczne, wciąż inne.

Wrogie! słojami wewnątrz układa się drzewa,

rośliny wyprowadza z trumiennego pudła --

strumieniem się mną ze mnie samego wylewa,

że odchodzę od siebie jak woda od źródła.

O, szkielecie wszechświata! O, wieczna przepastność!

Kręgosłupie lat w bezmiar rosnący daleki!

Zapomnienie mnie z ziemi zabiera na własność,

odrywa bezpowrotnie jak łzę od powieki.