Znowu noc, bez planu i snu,

Ktoś odpala grę, ktoś mówi: „wrzuć bit tu.”

Z głośników płynie pół miasta w dźwiękach,

A my w dymie — i w swoich uśmiechach.

Papierosy w oknach, żar w ciemności,

Śmiech w słuchawkach, łącze wieczności.

Siedzimy wszyscy, choć każdy gdzieś indziej,

Połączeni światłem, co migocze w szybie.

Ktoś mówi bzdury, ktoś żartem gra,

Ktoś leje colę, ktoś milczy — zna.

Świat na zewnątrz dawno śpi,

A my tu — jakby to był film.

Nie ma presji, nie ma dni,

Tylko noc i dym, i my.

Bo mamy noc, i mamy czas,

Świat niech goni — nie złapie nas.

W dymie papierosów płynie nasz beat,

Na serwerze śmiech i nic więcej nie liczy się dziś.

Niech płonie świat, my mamy chill,

Dźwięk głośników, w oczach blask chwil.

Bo w tych pikselach, w tym małym śmiechu,

Jest życie — bez stresu, bez biegu.

Ktoś znów mówi: „ej, mam plan.”

A ja — „spoko, ale dziś gram.”

Świat się pali w powiadomieniach,

A tu cisza — jak w niebie na kanałach.

Zegar bije? Nie wiem już,

Otwarty messenger i zimny luz.

Ekrany świecą jak tanie sny,

Ale z nimi czuję, że nie jestem nic.

Ktoś rzuca „GG”, ktoś gra do rana,

Ktoś mówi: „zrób przerwę, bo zjarana bania.”

I śmiejemy się tak, jakby jutra nie było,

Bo może go nie ma — i dobrze, że miło.

Dym unosi się jak sen,

Nad klawiaturą, nad każdym z miejsc.

Nie szukam sensu, nie chcę już,

Bo mam to — i to jest mój luz.

Bo mamy noc, i mamy czas,

Świat niech goni — nie złapie nas.

W dymie papierosów płynie nasz beat,

Na serwerze śmiech i nic więcej nie liczy się dziś.

Niech płonie świat, my mamy chill,

Dźwięk głośników, w oczach blask chwil.

Bo w tych pikselach, w tym małym śmiechu,

Jest życie — bez stresu, bez biegu.

I znów wschód, a my dalej tu,

Z kubkiem kawy i resztką snu.

Nie potrzebuję więcej już nic,

Mam noc, muzykę i paru z nas — to mi wystarczy, by żyć.