Ponure widmo, co nad wodne głębie

płyniesz w obłoków zawichrzonych kłębie:

niesione wichrem rozszalałym halnym,

straszne, że smreki drżą na brzegu skalnym:

mnie nie przerazisz... Gdyby wyszła ze mnie

mara mej duszy na te wodne ciemnie;

to przed jej smutkiem, ty, górskie widziadło,

cofnęłobyś się i w turniach przepadło.