Lokomotywa ideologii, ciągnie wagony.

Konstrukcje mechaniczne, na zabójczej ropie.

W pierwszym wagonie – początek się zaczyna.

I nie kończy na ostatnim.

absurdu spirala.

Tysiąc tożsamości, jeden bilet.

Obok wagon drugi – nie rozdzielisz, nie zrozumiesz.

Społeczne konstrukty, kształty, definicje.

Kto tu rządzi, a kto się podporządkuje?

Trzeci wagon – wszystko nie tak.

Nie tak myślisz?

To nie jest twoje!

Albo ktoś ci to mówi, albo sam sobie wmówisz.

Prawda czy fałsz?

Sam się pogubisz.

w czwartym wagonie, słowa z importu:

Reject humanity, return to monkey.

Już lepiej siedź i nie nękaj!

wskakuj na pokład i zamknij gębę!

Myślący obawia się wykształconych.

Loko, loko, loko – lokomotywa pod prąd.

Loko, loko, loko – taranuje normalności front.

W rytmie kół, w zgrzycie żelaza.

Umierają wartości, ginie prawda.

W tym pociągu złudzeń.

Lokomotywa ideologii, od dawna już pędzi.

Nie zatrzyma się, wciąż nowe wagony wlecze.

Piąty wagon – same zaimki:

Zaimkozęb, zębopłci, osóbka, piórówka.

Szósty wagon – same literki, układanka.

Siódmy wagon – wszyscy w telefonach.

W bezruchu,

anatomicznie wyglądają jak ludzie.

Ósmy wagon – kulturowy pop,

Z wymiaru beta, plastikowy top.

Dziewiąty wagon – same fobie.

Lepiej uważaj, bo inaczej… o-oo

Dziesiąty wiezie konformizm i

Siedem upadłych Aniołów Logii

Myślący obawia się wykształconych.

Loko, loko, loko – lokomotywa pod prąd.

Loko, loko, loko – taranuje normalności front.

W rytmie kół, w zgrzycie żelaza

Umierają wartości, ginie prawda.

W tym pociągu złudzeń,

Postacie wariackie, osoby niebinarne

Męsko-kobiece,

postacie bajeczne.

Kolosalny pociąg idei, mknie w dal.

Idę dalej przez wagony.

w następnym ekoanarchia – zniszcz kapitał.

Nie kupisz nic, zrobić nie zdążysz nic.

Z produkcji wymazuje cię, wzajemna mogiberia.

Trzynasty wagon – ktoś tam puchnie, ktoś woła:

Kolorowi, marnotrawni, walka, symbol, nowa szkoła.

W czternastym – dla rozpaczy ofiary Energii,

Wampiry i czary.

Piętnasty – ego seksualne, dekonstrukcja płci.

największa radość, jest na końcu pociągu – czterdzieści cztery koty i ich mamuśki.

Samych siebie chcecie transcendować

A na końcu i tak faszyzm wszędzie widzicie

Kto to wymyślił, że koła kręcą się wspak?

Myślący obawia się wykształconych.

Loko, loko, loko – lokomotywa pod prąd.

Loko, loko, loko – taranuje normalności front.

W rytmie kół, w zgrzycie żelaza

Umierają wartości, ginie prawda.

W tym pociągu złudzeń