Bałwan z Łez

Stoi sam, gdzie wiatr przepływa,

Bałwan z mrozu i łez.

Ma marchewkę — nos, co ku słońcu się zadziera,

Oczy z węgla, co patrzą w dal bez wymiaru.

Szalik ciepły, cylinder na głowie —

Wie, że ktoś go kochał, choć na chwilę,

więc się nie żali, że zimno , że serce mu krzepnie.

Widzi światło w oknie, śmiech za szybą,

Pieśń, co niesie się z domu jak ciche zaproszenie.

Marzy, by choć raz, choć przez chwilę,

Zostać gościem, nie tylko cieniem w zimowej mgle.

Nie chcę topnieć, chcę trwać,

Choćby w blasku świec, wśród świątecznych świateł.

Chcę być kimś, choć na chwilę,

A nie tylko zimnym symbolem pustki.

Niech ta chwila marzeń trwa,

Niech zamarznie ból i lód!

Bo być bałwanem — to żyć, nie umierając,

I marzyć, choć nie ma się duszy.

Dzieci biegną do domu, rękawiczki trzymają mocno jakby bały się je zgubić

Ja nie mam rąk, by trzymać,

Nie mam serca, by biło — tylko śnieg i czas.

Czy można tęsknić, gdy się nie żyje?

Czy marzenia są tylko dla tych, co oddychają?

Gdy noc zapala światełka choinkowe,

On szeptem pyta: „Czy ja też mogę?”

Wie, że poranek przyniesie odwilż,

I że jego świat zniknie bez śladu.

Nie chcę topnieć, chcę trwać,

Choćby w blasku świec, wśród świątecznych świateł.

Chcę być kimś, choć na chwilę,

A nie tylko zimnym symbolem pustki.

Niech ta chwila marzeń trwa,

Niech zamarznie ból i lód!

Bo być bałwanem — to żyć, nie umierając,

I marzyć, choć nie ma się duszy.

Gdy deszcz zacznie padać,

I światło zgaśnie,

Nie będzie śladu po mnie.

Ale może — choć nikt nie wie —

W jednym sercu stopnieję powoli,

Nie od ciepła,

Ale od wspomnienia.

Chcę nie topnieć… chcę trwać…

Choćby w blasku świecy, za zamkniętym oknem…

Chcę być kimś… choć na chwilę…

I choć nie mam serca —

Niech ktoś zapłacze,

Kiedy zniknę...

Kiedy zniknę...

“Snowman of Tears”

He stands alone where the wind flows through,

A snowman made of frost and tears.

His carrot nose tilts toward the sun,

Coal eyes gazing into boundless skies.

A warm scarf, a top hat on his head—

He knows someone loved him, if only for a moment,

So he doesn’t mind the cold…

Or the way his heart turns to ice.

He sees light in the window, laughter behind the glass,

A song drifting from the house like a quiet invitation.

He dreams—just once, if only for a breath—

To be a guest… not just a shadow in winter’s haze.

I don’t want to melt—I want to stay,

Even in candlelight, among Christmas glows.

I want to be someone—just for a moment—

Not just a cold symbol of emptiness.

Let this dream last,

Let pain and ice freeze in time!

For to be a snowman is to live—without dying—

And to dream… though I have no soul.

Children run home, clutching mittens tight,

As if afraid to lose them.

I have no hands to hold,

No heart that beats—only snow and time.

Can you long for something… if you’re not alive?

Are dreams only for those who breathe?

When night lights the Christmas tree,

He whispers: “May I join too?”

He knows morning will bring thaw,

And his world will vanish without a trace.

I don’t want to melt—I want to stay,

Even in candlelight, among Christmas glows.

I want to be someone—just for a moment—

Not just a cold symbol of emptiness.

Let this dream last,

Let pain and ice freeze in time!

For to be a snowman is to live—without dying—

And to dream… though I have no soul.

When the rain begins to fall,

And the lights go out,

There will be no trace of me.

But maybe—though no one knows—

I’ll slowly melt in one heart,

Not from warmth…

But from memory.

I don’t want to melt… I want to stay…

Even in candlelight, behind a closed window…

I want to be someone… if only for a breath…

And though I have no heart—

May someone cry…

When I disappear…

When I disappear…