Ένα σύννεφο μπανιέρα,

με φωνάζει "καλημέρα!"

Πίνω γάλα από σαύρα,

και ο σκύλος μου είναι λάμα.

Το ταβάνι με κοιτάει,

με μουστάκι που μιλάει,

κι η καρέκλα στο σαλόνι

μου τραγούδαει... Σαξόφωνι;

Η τορτίγια οδηγεί,

σε μια πόρτα απ’ το πρωί,

που μασάει παγωτό

κι έχει φρύδια από μπετό.

Ρολόι που τρώει σπανάκι,

χορεύει με πατάκι,

φωνάζει "είμαι μπισκότο!"

κι αλλάζει το ρητό του.

Ο ήλιος φοράει σκουφάκι,

μας λέει ανέκδοτο γελάκι.

Το φεγγάρι έχει ψύχωση,

και παθαίνω αντίστροφη πτήση!

Βρήκα τσάι μες στο μπανιό,

κι έναν δράκο στο ψυγείο.

Το κουτάλι τραγουδάει,

μια ρεμπέτικη κουκουβάγια.

Το μυαλό μου πάει βόλτα,

με κουμπιά και μια σοκολάτα.

Ο καθρέφτης μ’ αποφεύγει,

λέει “σήμερα δεν σε βλέπει!”

Ρολόι που τρώει σπανάκι,

χορεύει με πατάκι,

φωνάζει "είμαι μπισκότο!"

κι αλλάζει το ρητό του.

Ο ήλιος φοράει σκουφάκι,

μας λέει ανέκδοτο γελάκι.

Το φεγγάρι έχει ψύχωση,

και παθαίνω αντίστροφη πτήση!

Μια παρμεζάνα οδηγεί μηχανή,

κι ο βάτραχος γράφει ποίηση.

Τα αυτιά μου είναι δύο ροδάκια,

που ψήνουν ντολμαδάκια.

Το τραπέζι είναι φαντάρος,

με στολή από κολοκυθάρος.

Η ψυχή μου είναι παζλ σάπιο,

φτιαγμένο από... καμπινέ λάπιο.

Μες στον κήπο μια ντουλάπα

παίζει τάβλι με μια γάπα.

Ο γαύρος μού ‘πε "μπάστα!",

κι έγινε τοστ με πάστα.

Το μελάνι φτιάχνει στίχους,

για αχινό με ροζ μαντίλους.

Η ζωή μου είναι τσίρκο,

που το διευθύνει ένας... σύρκος.

Ρολόι που τρώει σπανάκι,

χορεύει με πατάκι,

φωνάζει "είμαι μπισκότο!"

κι αλλάζει το ρητό του.

Ο ήλιος φοράει σκουφάκι,

μας λέει ανέκδοτο γελάκι.

Το φεγγάρι έχει ψύχωση,

και παθαίνω αντίστροφη πτήση!