(Intro)
(เสียงแคนเป่าโหยหวน คลอด้วยเสียงพิณและกีตาร์โปร่ง จังหวะกลางๆ อารมณ์รำลึกความหลัง)

(Verse 1)
คืนจันทร์เพ็ญ ส่องเด่นเหนือลำน้ำโขง
สายลมพัดโค้ง คืนนี้ละเหี่ยหัวใจ
ยืนมองฝั่งโน้น ใจน้องก็แสนอาลัย
คิดถึงคนไกล ที่เคยสบตาซึ้งกัน
รอยยิ้มอ้าย ยังตราตรึงในความฝัน
ริมโขงคืนนั้น เฮาสองเคยนั่งเคียงกาย

(Verse 2)
เสียงแคนลอย แว่วมาตามสายลมหนาว
คิดถึงเรื่องราว ที่เฮาเคยสัญญากัน
ว่าสิฮักมั่น บ่เปลี่ยนแปรไปจากฝัน
แสงจันทร์คืนนั้น เป็นพยานรักเฮาสอง
แต่วันนี้ เหลือเพียงน้องที่เหม่อมอง
น้ำตาไหลนอง เฝ้ารออ้ายคืนกลับมา

(Chorus)
โอ้… สายน้ำโขง ไหลลงบ่เคยไหลกลับ
แต่ใจน้องรับ รออ้ายบ่เคยเปลี่ยนแปร
ยังจำคำฮัก ที่อ้ายคอยเว้าคอยเทคแคร์
ฮู้บ่คนดี ว่าน้องนี้ยังฮักแท้
ทุกลมหายใจ ฝากลมไปช่วยดูแล
ขอเพียงอ้ายเหลียวแล กลับมาฮักกันดั่งเดิม

(Solo)
(ดนตรีบรรเลง โซโล่พิณผสมกับแคน จังหวะสนุกขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงความเศร้าและคิดถึง)

(Verse 3)
เดือนขยับ ลับลงไปหลังทิวเขา
ความฮักของเฮา สิเป็นจั่งได๋น้ออ้าย
ฝากวอนเทพไท้ คุ้มครองอ้ายให้ปลอดภัย
แม้ตัวห่างไกล แต่ใจน้องยังผูกพัน
สิรออ้าย กลับมาสานต่อความฝัน
ใต้เงาพระจันทร์ ริมโขงที่เฮาฮักกัน

(Outro)
(เสียงร้องเอื้อนยาวๆ ค่อยๆ เฟดลง)
สิรออ้าย… กลับมาฮักกันดั่งเดิม…