Słowiańska dusza na przekór wbrew

Nieposkromiony natury zew

Stawia opór słowom kłamliwym

Przeciwna wszystkim ideom złym

Dumą onieśmiela lękliwych

Odrzuca przyjaciół fałszywych

Nie ulega tanim pochwałom

Broni wartości swych wytrwale

Na szczycie tej najwyższej z gór

Wśród piorunów błyskawic burz

Nieugięta tam z wiarą trwa

Kiedy żywioł niszczy ten Świat

Jak orzeł w złotej koronie

W swych skrzydłach z białych piór

Unosi się pod nieba dach

Leci znając wolności smak

Słowiańska dusza na przekór wbrew

Nieposkromiony natury zew

Stawia opór słowom kłamliwym

Przeciwna wszystkim ideom złym

Gdy wróg ze strony kresu dnia

Ogniem stalą zadawał ból

Nie szczędził braciom siostrom twym

Nikczemnych długich krwawych chwil

Wróg ze strony narodzin dnia

Bezbronnym mierzył w głowy tył

Skradł złocisty symbol władzy

Dając głód i lata niesławy

Ta dusza jak te ziarno rzucone

Na ziemię przesiąkniętą morzem łez

Rośnie by na nowo odrodzić się

Młodzieńczą siłą kiełkuje w górę