Gdzie się bezkresne pola schowały

Śniegiem okryte w puchu bajkowym,

Dziś czerń nie daje nadziei małej

Dni ciemne gubią jutra podkowy.

Czemu mróz – rzeźbiarz zagubił dłuto?

Ciepłem deszczowym lubi się chwalić,

Pustka gałęzi ponurą nutą

Smutku melodią straszy z oddali.

Gdzie się bezkresne pola schowały

Śniegiem okryte w puchu bajkowym,

Dziś czerń nie daje nadziei małej

Dni ciemne gubią jutra podkowy.

Nie ma już teraz zim malowniczych

Piękne kolory odeszły wniwecz,

Pogoda nasze nastroje ćwiczy,

Wnikając w dusze dotąd szczęśliwe.

Tekst wyżej powstał już dawno temu

Nie tęsknię jednak za zimą teraz,

W tym roku sprawia dużo problemów

Nerwów objawy co dzień otwiera.

Bo ile razy można odśnieżać

Piaskiem lub solą lód posypywać,

Trzeba by chyba użyć pacierza

By z białym puchem zakończyć żniwa.

Czekałem za zimą dawno temu

Nie tęsknię jednak za zimą teraz,

W tym roku sprawia dużo problemów

Nerwów objawy co dzień otwiera.

Ludziom się zbiera już na wymioty

Czekają tęsknie na oddech wiosny,

Znudził się im już mrozowy dotyk

Dni chcą z zielenią, ciepłych, radosnych.