Jouw vertrouwen in mij is het kussen waarop je rust

Het heeft je lang geleden al in slaap gesust

Maar deze keer ligt het kussen, zo onverwacht

Voor jou ineens lang niet meer zo zacht

(ooh-ooh-ooh)

Ik droog de tranen die biggelen over je wang

Doornen op je vertrouwen die groeien er nog niet lang

Mijn woorden van troosten landen niet, ze glijden weg

Het maakt nu niet meer uit wat ik je zeg

(het klinkt niet echt)

Is dit dan het einde

Van onze reis

Je hebt nooit iets van mij geëist

En ik smeek je om meer tijd

Is dit dan het einde

Van ons geluk

Of maak ik nu ineens alles stuk

Ik weet het, je schrok je rot

Uiteindelijk maak ik alles altijd kapot

Je kijkt me aan door je tranen, en noemt me “lul”

De excuses die ik je voor werp noem je “flauwekul”

Je zegt “Wat valt er nog te redden, als jij je zo gedraagt”

Alsof ik dat mezelf al niet zo vaak heb afgevraagd

(het is nu te laat)

Is dit dan het einde

Van onze reis

Je hebt nooit iets van mij geëist

En ik smeek je om meer tijd

Is dit dan het einde

Van ons geluk

Of maak ik nu ineens alles stuk

Ik weet het, je schrok je rot

Uiteindelijk maak ik alles altijd kapot

Jou nooit meer zien en horen dat verdraag ik niet

Maar ik ben nu de man geworden die je liever niet ziet

Het kussen van vertrouwen is aan stukken gescheurd

En ik weet zelf niet eens waarom dat is gebeurd

Is dit dan het einde

Van onze reis

Je hebt nooit iets van mij geëist

En ik smeek je om meer tijd

Is dit dan het einde

Van ons geluk

Of maak ik nu ineens alles stuk

Ik weet het, je schrok je rot

Uiteindelijk maak ik alles altijd kapot

Is dit dan het einde

Van onze tocht

Je vertrouwen in mij

Is nu niets dan een gedrocht

Is dit dan het breken

Van ons hart

We delen het nog

Maar we dragen het elk apart