โทรมาตอนตีสาม... ฉันก็พร้อมจะไปหา
เธออยากกินอะไร... ฉันไปซื้อให้ทุกครา
เป็นที่พักพิง... ในวันที่เธอมีน้ำตา
คอยอยู่ข้างๆ... เป็นคนขับรถตอนเธอเมา

ทำหน้าที่คนรัก... ทั้งที่ไม่มีชื่อเรียก
เป็นร่มในวันฝนเปียก... เป็นคนคอยเคลียร์ความเหงา
ทุ่มเทหมดหน้าตัก... หวังว่าเธอจะมองเรา
แต่สิ่งที่ได้กลับมาเบาๆ... คือคำว่า "ขอบใจนะ... เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุด"

พยายามแทบตาย... พลีชีพให้เธอทุกเรื่องราว
แต่สุดท้ายเป็นได้แค่เงา... ที่เธอไม่เคยหันมอง
ต่อให้สะสมแต้มความดี... จนล้นทะลักเป็นกอง
ก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครอง... พื้นที่ในใจของเธอ

ชนะคนทั้งโลก... แต่ต้องมาแพ้ใจเธออยู่ดี!
ทำดีให้ตาย... สุดท้ายเป็นได้แค่ "เพื่อนสนิท"
ตำแหน่งคนแสนดี... ที่เธอให้เพียงแค่ใกล้ชิด
แต่ไม่เคยมีสิทธิ์... ขยับไปเป็นคนรักเธอ
ทำดีเท่าไหร่... แต่คนที่เธอเลือกกลับไม่ใช่ฉันเลย...

ต้องดีแค่ไหน... ถึงจะชนะใจเธอได้
ต้องพยายามอีกเท่าไหร่... ถึงจะหลุดจากคำว่าเพื่อนกัน
หรือความแสนดี... มันไม่มีค่าพอให้รักกัน
ทำไมคนที่ใช่สำหรับเธอนั้น... เขาไม่เคยต้องพยายามอะไรเลย...

ชนะคนทั้งโลก... แต่ต้องมาแพ้ใจเธออยู่ดี!
ทำดีให้ตาย... สุดท้ายเป็นได้แค่ "เพื่อนสนิท"
ตำแหน่งคนแสนดี... ที่เธอให้เพียงแค่ใกล้ชิด
แต่ไม่เคยมีสิทธิ์... ขยับไปเป็นคนรักเธอ
ทำดีเท่าไหร่... แต่คนที่เธอเลือกกลับไม่ใช่ฉันเลย...

เออ... ไม่เป็นไร... พรุ่งนี้ถ้าเหงาก็โทรมาใหม่นะ
ฉันยังเป็น "เพื่อน" ที่ดีของเธอเสมอ...
คนที่ทำทุกอย่างให้เธอ... แต่เธอไม่เคยเลือกเลย...