Tekst: własny

Małymi kroczkami,

- właśnie nadciąga,

- nasz Bennny,

- niestrudzony,

- w miłosnych,

- podbojach.

Właśnie dojrzał

- swoją ofiarę,

- więc do niej

- biegnie,

- wielce spragniony...

- amorów.

Uśmiecha się,

- sam do siebie,

- ramionami wzrusza,

- przewraca oczami,

- wargi oblizuje,

i cmoka

- "cmok",

- "cmok"

i podchodzi.

Właśnie spogląda,

- na ten obiekt,

- upragniony,

- wymarzony…

- wyśniony

Rączki zaciera...

- żeby tak,

- choć dotknąć,

- te cycuszki…

- rączkami już sięga,

- pani z oburzeniem,

- te rączki przetrąca!

przetrąca!

Więc biedny Benny,

- w pośpiechu ucieka!

- i gdy tak biegnie,

- nagle dostrzega,

- nowy obiekt,

- swych podbojów.

podbojów.

Znowu przewraca,

- zalotnie oczkami,

- uśmiecha się,

- rączki zaciera,

- i daje pannie,

- klapsa w tyłeczek!

Lecz ona oburzona,

trzaska!

- w policzek!

"Nasz

- Benny

- znowu

- ucieka!"

Lecz co to?! O zgrozo!

Za nim już biegnie

- gniewne tornado,

- wściekłe panie,

- w rękach torebki,

- parasole,

- mopy, wałki…

Pierwsza rzuca,

- butem w niego,

- druga drepcze

w szpilkach,

- trzecia z wałkiem,

- czwarta krzyczy:

„Benny! Świnio!”

Benny nogi wziął za pas,

- ale oto nowy klaps,

- zza rogu, o rany,

- policjant rusza

- z pościgiem!

Benny pędzi...

- na złamanie karku,

- za nim tłumek,

- coraz większy,

I tak się kręci,

- jego zabawne życie,

- wszystkich rozśmiesza,

- swoimi minami,

- gestami,

- i wciąż to nowymi,

- absurdalnymi,

- sytuacjami!