(Vers 1)

Langs straten zwervend, zie ik de mensen om me heen

Ieder met zijn wensen, altijd druk, maar ik ben hier alleen

Ze negeren in hun bubbel mijn bestaan,

toch was ook ik best voornaam

Natuurlijk had ook ik mijn kansen, maar die zijn verspeeld

Ik had een vrouw, een kind en zelfs een trouwe hond,

verdiende geld als water, maar daar heb ik dus mee gespeeld

Ik leefde gokkend, zuipend, niets ontziend en ongezond

(Vers 2)

Ik zal nooit vergeten, de oogjes van mijn kind

als ik brulde, mijn vuisten balde en woest gedroeg

Zijn mama huilend, in paniek, bijna blind

Hun angst, hun pijn - gevoed in mijn kroeg

En geloof me, zo leven..., buiten, iedereen om

het geeft je ruimte, te denken, over het hoe en waarom

Kon ik me niet bedwingen? Verloor ik het licht?

Ik verdiende ‘t: verbannen, voorgoed uit hun zicht

(Refrein)

Mijn eenzaamheid begint te knagen,

mijn vrouw, m'n knul, 'k zie ze niet meer

Voor hun zou ik nog één keer willen vechten

om de wond te hechten, die door mij is -

ontstaan.

Zou ik durven vragen...

of ze, misschien – nog met me verdergaan?

(Vers 3)

Hier lig ik dan, op een stenen bank, m’n lijf zo stijf

De wind slaat om m'n oren, als het huilen van een kind

Zou hij het zijn? Ik schik op, een toeter klinkt

Dan ineens hagel, als een zweep op mijn lijf

Ik begin wat te suffen, de kou slaat hard toe

Mijn maag beseft mijn leegte, wat ben ik toch moe

Snel wat vreten: soep uit bus, oud brood met kaas

Nu maar slapen, en dromen van m’n vrouw en kleine baas

(Brug)

Oh Heer ! Schenk mij uw genade!

'k Was fout - heb mijn les nu geleerd!

Oh Heer... mag ik u vragen,

Laat al het goede wederkeren - al is het maar één keer

(Vers 4)

De zon beschijnt mijn gelaat,

't Malieveld komt terug tot leven

Een zeemeeuw krijst, de nieuwe dag is daar

Langs straten zwervend, zie ik mensen om me heen...

Hun stappen gehaast, hun blikken weer gesloten

maar ik voel iets zachts in de lucht, of in mij

Misschien ben ik nog steeds te laat

tot de dag ik het zal wagen…

hen te vragen…

(Refrein)

Mijn eenzaamheid blijft aan me knagen,

mijn vrouw, m’n knul… ze zijn nog steeds ver weg

Voor hen zou ik nog altijd willen vechten

om de wond te hechten, die door mij is ontstaan

Zal ik het ooit durven vragen...

of ze, misschien – nog met me verdergaan?

Of is het beter…,

als ik blijf staan?

----/

Lyrics & composition © Bedhippie, 2025. All rights reserved.