Odczytuję z twoich ust pierwszą mapę —

opowieść, którą palce twoje piszą.

Zaokrąglam gesty, żeby nie zbłądzić,

krzyczmy więc razem: żyjmy! — i szeptem: trwajmy.

Pierwsza miłość to śmierć niewinności,

mały pogrzeb lęków, które serce znało.

Niemy krzyk staje się śmiechem, porwane głosy

znajdują melodię, uczą się mówić życiem.

To bełkot i blask, chaos co tworzy most —

od strachu do odwagi, rwany i sklejany.

Pragnę twoich ust, prawdy w prostym słowie,

obnażam się przed tobą, z nagą duszą drżąc.

Moja zła strona splata wszystko w czułość,

uciekam w ramiona, by tam odnaleźć dom.

Czas bije jak serce — pompując litry nadziei,

podlewa nas deszczem pierwszych obietnic.

Pierwsza miłość to śmierć niewinności,

mały pogrzeb lęków, które serce znało.

Niemy krzyk staje się śmiechem, porwane głosy

znajdują melodię, uczą się mówić życiem.

To bełkot i blask, chaos co tworzy most —

od strachu do odwagi, rwany i sklejany.

Pragnę twoich ust, prawdy w prostym słowie,

obnażam się przed tobą, z nagą duszą drżąc

Kocham to tętno, które znalazłem przy tobie,

kocham kobiecość twojego spojrzenia i lekkość dotyku.

Czasem nienawidzę własnych lęków, ciągłej obawy —

na stałe zaś kocham flirt, pierwszy ból, pierwszy smak.

Pierwsza miłość to śmierć niewinności,

mały pogrzeb lęków, które serce znało.

Niemy krzyk staje się śmiechem, porwane głosy

znajdują melodię, uczą się mówić życiem.

To bełkot i blask, chaos co tworzy most —

od strachu do odwagi, rwany i sklejany.

Pragnę twoich ust, prawdy w prostym słowie,

obnażam się przed tobą, z nagą duszą drżąc

Moja dusza mówi: zostań, nie odchodź teraz.

Nikt nie ma wstępu, gdzie miłość raczkuje.

Więc odejdź, tu jest miłość i bunt młody!

Wciąż żyję, wciąż idę — po raz pierwszy z tobą.