[1. Dize]
Dünya siyah-beyazdı, sade ve dümdüz,
Gerçekleşmemiş tarihlerden bir takvim gibi.
Ben sığlıklarda kaybolmuş bir gemiy dim,
Yelkenlerimde sadece soğuk bir günbatımı.
Kelimeleri kaybettim, bozuk paralar gibi,
Ve sustum, sustum, sustum.

[Ön-Nakarat]
Ta ki ufuk ikiye yarılana dek...

[Nakarat]
Sen her köşeye yayılan ışıksın,
Sen benim aralık ayıma dalıveren yazsın.
Sen bir cevap değil, en büyük sorunsun,
Şimdi nefes aldığım hava gibi!
Sen benim çığlığımdaki notalar arası sessizlik,
Sen tüm aynalarda aradığım anlamsın.
Aşk, günün sonunda senin adın,
Sadece aşk... ve başka hiçbir şey.

[2. Dize]
Şimdi her saniyeyi seninle görüyorum:
Nasıl yaşlanıyoruz, gülüyoruz, bir fincanı taşıyoruz.
Hayalleri nasıl ıslak asfalta çiziyoruz,
Nasıl kar fırtınasında bile senin evinde hep sıcak.
Tüm kelimeleri buldum, çok basitlermiş—
Onları fısıltıyla tekrar tekrar söylemek.

[Ön-Nakarat]
Ve ufuk artık bizim yorganımız oldu...

[Nakarat]
Sen her köşeye yayılan ışıksın,
Sen benim aralık ayıma dalıveren yazsın.
Sen bir cevap değil, en büyük sorunsun,
Şimdi nefes aldığım hava gibi!
Sen benim çığlığımdaki notalar arası sessizlik,
Sen tüm aynalarda aradığım anlamsın.
Aşk, günün sonunda senin adın,
Sadece aşk... ve başka hiçbir şey.

[Köprü]
Ve eğer tüm yıldızlar birden ışıklarını söndürse,
Ve eğer dünyanın tüm haritaları kül olsa—
Biz çarşafın üstüne kendi adamızı çizeriz,
Senin benim sonsuz keşfim olacağın yerde!
Korkmuyorum! Seninleyken—tek bir adımdan bile korkmuyorum!

[Duygusal köprü havasında gitar solosu]

[Son Nakarat]
Sen her köşeye yayılan ışıksın,
Sen benim aralık ayıma dalıveren yazsın.
Sen bir cevap değil... en büyük sorunsun,
Şimdi nefes aldığım hava gibi!
Sen benim çığlığımdaki notalar arası sessizlik...
Sen tüm aynalarda aradığım anlamsın.
Aşk, günün sonunda senin adın...
Sadece aşk... ve başka... hiçbir şey...

[Çıkış]
Sadece aşk...
Ve başka hiçbir şey...