Tekst: Zenon Greinert

----------------------------------------

Wyrzucam z myśli złych wspomnień sieci

Które chciałyby władać nade mną,

Wolę co rano nadzieję wzniecić

Rozświetlającą największą ciemność.

Kiedy łowiłem przeszłość jak ryby

Teraźniejszości odszedł apetyt,

Gorzki smak bytu – zaniechań przybysz

Smutkiem znaczone kreślił portrety.

Wyrzucam z myśli złych wspomnień sieci

Które chciałyby władać nade mną,

Wolę co rano nadzieję wzniecić

Rozświetlającą największą ciemność.

Sto buttando dalla mente le reti di cattivi ricordi

Quale vorrebbero dominare su di me,

Preferisco accendere la speranza ogni mattina

Illuminante la più grande oscurità.

Swojego losu jestem malarzem

Życie mam jedno, więc chcę dbać o nie,

W dnia dzisiejszego nurcie wydarzeń

Zadowolenia rysuję promień.

Wyrzucam z myśli złych wspomnień sieci

Które chciałyby władać nade mną,

Wolę co rano nadzieję wzniecić

Rozświetlającą największą ciemność.

Sto buttando dalla mente le reti di cattivi ricordi

Quale vorrebbero dominare su di me,

Preferisco accendere la speranza ogni mattina

Illuminante la più grande oscurità.

W promień kieruję zdrowe emocje

Bo jutra może nie być już dla mnie,

To dzięki niemu umiałem dostrzec

Przyjaźnią wsparte wrażliwe ramię.

Wyrzucam z myśli złych wspomnień sieci

Które chciałyby władać nade mną,

Wolę co rano nadzieję wzniecić

Rozświetlającą największą ciemność.

Sto buttando dalla mente le reti di cattivi ricordi

Quale vorrebbero dominare su di me,

Preferisco accendere la speranza ogni mattina

Illuminante la più grande oscurità.