Στον ωκεανό "Ονειροχρόνος"

δαμάζω τα κύματα πάντοτε μόνος,

ενίοτε λαθεύω,

μα ό,τι κι αν κάνω σε 'μένα πιστεύω...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει,

αίμα που ξαφνιάζεται, μα δεν πήζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

Ως ονειροναύτης αληθινός,

μες σε σκιές χορεύω φωτεινός,

με δρεπάνι εφιάλτες θερίζω,

στ' ονείρεμα συχνά τους αντιμετωπίζω...

Χαράσσω ονειρική γεωγραφία,

σταυρός χρυσός η μόνη μου προστασία,

άγκυρά μου μοναδική,

πάντα με συνοδεύει ως κι εκεί...

Στον ωκεανό "Ονειροχρόνος"

τελείως φεύγει ο πόνος,

κρίκοι πολλοί σ' αέναη καδένα

κι εγώ αερικό τρελό, στοιχείο άλλο ένα...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει

η ανάσα που παραπατά, μα ξαναρχίζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

Ως ονειροναύτης αληθινός,

μες σε σκιές χορεύω φωτεινός,

με δρεπάνι εφιάλτες θερίζω,

στ' ονείρεμα συχνά τους αντιμετωπίζω...

Χαράσσω ονειρική γεωγραφία,

σταυρός χρυσός η μόνη μου προστασία,

άγκυρά μου μοναδική,

πάντα με συνοδεύει ως κι εκεί...

Τα μάτια κλείνουν, τ' ονείρεμα αρχίζει,

αίμα που ξαφνιάζεται, μα δεν πήζει,

ο γητευτής των ονείρων τον ιστό του υφαίνει,

η ψυχή του σημαία ψηλά, αρχίζει κι ανασαίνει...

© Copyright, Κατσαούνης Αθανάσιος (Hummingbird1986)