เคยเชื่อในคำรัก

ที่เธอฝากมากับใจ

ผ่านวันวานมากมาย

คิดว่าเธอคือคนสุดท้าย

แต่เธอกลับเดินหนี

ปล่อยฉันไว้ตรงนี้เดียวดาย

เธอบอกเพียงคำสั้นๆ

“บรรยากาศพาไป”

เสียใจที่เชื่อใจ

ให้หมดหัวใจโดยไม่เหลือ

สุดท้ายคือความเจ็บ

จากคนที่เคยบอกว่า “รักเสมอ”

ใจฉันพังในชั่วคืน

เพราะเธอเลือกไปกับเขา

เหลือเพียงฉันกับน้ำตา

ที่ไม่รู้จะไหลถึงเมื่อไร

เธอบอกเธอแค่เหงา

แต่ทำไมต้องทำร้ายเรา

ถ้าเธอไม่รักแล้ว

แค่บอกลา...ไม่ต้องโกหก

ในความเงียบที่เหลือ

คือคำว่า "เรา" ที่ไม่มี

เธอไปสร้างฝันใหม่

ปล่อยฉันไว้กับเศษใจ

เสียใจที่เชื่อใจ

หมดทั้งใจไม่เหลือเงา

สุดท้ายความเข้าใจ

กลายเป็นรอยเจ็บที่ฝังเรา

ฉันจะจำไว้วันนี้

วันที่รู้ว่า “รัก” ก็แพ้

เสียใจ...แต่จะไม่เสียคน