Nakarat
Bir valiz gece, bir ben kaldırımda
Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda
Sesim cebimde, sustum zamanla
Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Bir valiz gece, bir ben kaldırımda
Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda
Sesim cebimde, sustum zamanla
Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Verse 1
Adımı rüzgâra yazdım, sildi sabah ayazı
Dünüm arkamdan baktı, bugünüme biraz kızdı
Ceplerimde taşlar var, umut diye sakladım
Düştüğüm her köşeyi haritamda işaretledim

Omuz değil, gölgem yoruldu benden önce
Gülüşüm pas tuttu, beklemekten dönemeçte
Kalbim beton bina, penceresi az ışık
Ama içimde küçük bir çocuk hâlâ alışık

Pre-Hook
“Dayan” diyen bir yankı var kulak diplerimde
Kime ait bilmem ama susmaz içimde

Nakarat
Bir valiz gece, bir ben kaldırımda
Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda
Sesim cebimde, sustum zamanla
Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Verse 2
Yollar öğretir insana kim olduğunu
Açlık değil bazen, eksiklik doyurur ruhunu
Kaybettim sandığım şey yükmüş meğer
Bırakınca hafifler insan, anlar değer

Köklerim uzakta değil, içimde saklı
Toprağımı taşıyorum ayakkabımın altında
Her vedada biraz daha büyür insan
Gözyaşı tuz değil sadece, hatıra bazen zaman

Bridge (melodik)
Gece üstüme kapanır kapı gibi
Ama içimde sabah çalar kapıyı gizli gizli
Düştüm mü? Evet. Kalktım mı? Yine
Çünkü yol bitmez, insan bitmedikçe içinde

Final Nakarat
Bir valiz gece, bir ben kaldırımda
Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda
Sesim cebimde, sustum zamanla
Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Outro
Adım yok belki
Ama izim var
Görmez kimse
Toprak tanır.