Nakarat

Bir valiz gece, bir ben kaldırımda

Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda

Sesim cebimde, sustum zamanla

Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Bir valiz gece, bir ben kaldırımda

Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda

Sesim cebimde, sustum zamanla

Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Verse 1

Adımı rüzgâra yazdım, sildi sabah ayazı

Dünüm arkamdan baktı, bugünüme biraz kızdı

Ceplerimde taşlar var, umut diye sakladım

Düştüğüm her köşeyi haritamda işaretledim

Omuz değil, gölgem yoruldu benden önce

Gülüşüm pas tuttu, beklemekten dönemeçte

Kalbim beton bina, penceresi az ışık

Ama içimde küçük bir çocuk hâlâ alışık

Pre-Hook

“Dayan” diyen bir yankı var kulak diplerimde

Kime ait bilmem ama susmaz içimde

Nakarat

Bir valiz gece, bir ben kaldırımda

Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda

Sesim cebimde, sustum zamanla

Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Verse 2

Yollar öğretir insana kim olduğunu

Açlık değil bazen, eksiklik doyurur ruhunu

Kaybettim sandığım şey yükmüş meğer

Bırakınca hafifler insan, anlar değer

Köklerim uzakta değil, içimde saklı

Toprağımı taşıyorum ayakkabımın altında

Her vedada biraz daha büyür insan

Gözyaşı tuz değil sadece, hatıra bazen zaman

Bridge (melodik)

Gece üstüme kapanır kapı gibi

Ama içimde sabah çalar kapıyı gizli gizli

Düştüm mü? Evet. Kalktım mı? Yine

Çünkü yol bitmez, insan bitmedikçe içinde

Final Nakarat

Bir valiz gece, bir ben kaldırımda

Ne şehir tanır beni ne de aynalarımda

Sesim cebimde, sustum zamanla

Yürürüm yine de, kırık pusulalarla

Outro

Adım yok belki

Ama izim var

Görmez kimse

Toprak tanır.