Dookoła białe ściany — szczypie w oczy, w gardło,

ja w kaftanie pospinany — trzaski w starym adapterze.

Myśli krążą zagubione — pętla pętli, czarny splot,

wokół wszystko takie szare — jakby ktoś wykręcił prąd.

Głowa ciągnie mnie do tyłu — wsteczny bieg łamie kark,

„będzie dobrze, dam radę” — aż po metaliczny smak.

„W sumie nie jest tak źle” — myśli, jak suchy tusz,

pani doktor się uśmiecha — w oczach mróz i kurz.

Ja się nie dam, kochani — choć składają, mnie do snu,

pastylami faszerują — żebym tonął tu bez tchu.

Dookoła białe ściany — liczą moje kroki w tle,

a ja w kaftanie splątany — lecz wciąż trzymam się.

Śpij... (nie myśl już)

Śpij... (to czas na wybawienie)

Śpij... (czas zapaść w sen)

podaj rękę, mój synu – zanim dym, nas rozwieje w pył, w nicość.

Chcesz stawić czoła lękom? Patrz im w oczy, bez odwrotu, bez strachu,

musisz znaleźć odpowiedź:

„KIM JESTEŚ?” – w tym mroku.

Lekarz mówi, że wariuję — od tych wszystkich cudzych słów,

ale we mnie tylko ból — od tych wszystkich cudzych kłów.

Może wcale mnie nie było? Może film się sam przewinął,

może tylko mi się śniło — że przez chwilę mnie nie było.

Bardziej się rozpadam niż łączę, coraz mniej we mnie całości

Bardziej jestem zerem, coraz dalej normalności.

Może tak, a może nie - kto, to właściwie wie?

Wciąż czekam na lepszy czas, na jakąś zmianę, na jakiś znak

Może to tylko piękny sen?

Prawda, nie jest ani dobra, ani zła.

Jej istnienie, pali żywcem ogniem czystym.

Śpij... (nie myśl już)

Śpij... (to czas na wybawienie)

Śpij... (czas zapaść w sen)

podaj rękę, mój synu – zanim dym, nas rozwieje w pył, w nicość.

Chcesz stawić czoła lękom? Patrz im w oczy, bez odwrotu, bez strachu,

musisz znaleźć odpowiedź:

„KIM JESTEŚ?” – w tym mroku.

(Outro)

Śpij...

Kim jestem?

...już wiem