Jedzie drogą stary gniot,

w środku siedzi jakiś kmiot.

Bez kierunku, bez odstępu,

lata już jeździ bez postępu.

Łokieć chłodzi, wzrok jak mgła,

zielone świeci — stoi, trwa.

Lewy pas to jego tron,

Stówą leci, usta w srom.

Ooo! Seby asfaltowej mgły!

Mistrzowie jazdy „byle jak”.

Codziennie testują moje nerwy,

A ja chcę mknąć bez przerwy !

Ooo! Szeryfy , Janusze szos.

Nie na zamek, nie na sztos.

Pas zmieniają jak kozice!

Bez lusterka, wbrew logice.

Telefon w dłoni, oczy w bok,

Ksenon mruga, klakson hop.

Ktoś wyprzedza — burak robi blok.

Cieszy ryja, tępy ćwok.

Rondo widzi — strach ,panika,

Kółka robi — wzrok chomika.

Wjeżdża pierwszy bez patrzenia,

bo „ma inne” — uprawnienia.

Ooo! Mistrzowie pól i zjazdów.

Gwiazdy remiz i zajazdów.

Kutas w stylu „Boss tu może „

A w praktyce — „jednorożec”.

Ooo! Gladiatorzy asfaltowej włości

Instruktorzy swej „mądrości” ( panowie mości)

Elita betonu i spalonego sprzęgła.

Chamskie mordy, top spier…. . ——(dolenia)