Zapytałaś mnie:

Gdzie masz spojrzeć, by Cię zobaczyć? By Cię poczuć?

Spójrz…

– na cień drzewa, który delikatnie dotyka ziemi — tam jestem Twoją ciszą.

– na najmniejszy listek, który drży bez wiatru — tam jestem Twoim westchnieniem.

– na pierwszą stokrotkę, która się uśmiecha bez powodu — tam jestem Twoją nadzieją.

– na mech pod krzakiem, cichy i miękki — tam jestem Twoim odpoczynkiem.

– na ziemię, w której wciąż tli się ciepło — tam jestem Twoją pamięcią.

– na kropelkę rosy na brzegu płatka — tam jestem Twoim łzami, które już nie bolą.

I jeśli zatrzymasz się na chwilkę…

i przymkniesz oczy…

to w zapachu ziemi,

w delikatnym chłodzie powietrza,

w śpiewie jednego ptaka, który nie wie, że Cię pociesza —

usłyszysz mnie.

Nie słowami.

Ale obecnością.