یه کوله‌پشتی رویامه

پر از سؤال و ستاره

هر روز یه جرقه‌ی تازه

جهان برام می‌شه نقاشیِ بی‌قراره

گاهی دل‌تنگِ دلهورم

قدم‌هام لرزون و کم‌رنگ

یه لحظه می‌ایستم، تو سکوت

اما نمی‌مونم، می‌رم از این تنگناها بیرون، آروم و بی‌جنگ

می‌گم: می‌تونم، حالا

نفسِ عمیق، تا تهِ هوا

می‌رم جلو، حتی آروم

مهم اینه که منم توی راهم، هر جا

اگه بیفتم، بلند می‌شم

قوی‌تر از اشتباهم

می‌رم جلو، چشمام روشن

آینده صدام می‌کنه، این تازه آغازمه، آره (وای)

دفترم پر از خطِ خطیه

رو هر خط یه رؤیای کوچیک

می‌نویسم از روزای نیومده

از خنده‌هام، از گریه‌های قدیم، ریز و درشت و نزدیک

هر سنگ‌ریزه، یه قصه داره

هر شکست، پلِ فرداست

می‌لغزم، می‌ترسم، می‌خندم

اما دلِ کوچیکم هنوزم پر از فرداست

می‌گم: می‌تونم، حالا

نفسِ عمیق، تا تهِ هوا

می‌رم جلو، حتی آروم

مهم اینه که منم توی راهم، هر جا

اگه بیفتم، بلند می‌شم

قوی‌تر از اشتباهم

می‌رم جلو، چشمام روشن

آینده صدام می‌کنه، این تازه آغازمه، آره (hey!)

یه روز می‌گم به خودِ قبلیم

دیدی شدی همون که می‌خواستی؟

هر ترست شد پله‌ی بعدی

هر «نمی‌شه» شد راهِ راستی

می‌گم: می‌تونم، حالا

نفسِ عمیق، تا تهِ هوا

می‌رم جلو، حتی آروم

مهم اینه که منم توی راهم، هر جا

اگه بیفتم، بلند می‌شم

قوی‌تر از اشتباهم

می‌رم جلو، چشمام روشن

آینده صدام می‌کنه، این تازه آغازمه، آره (آه هه)

این تازه آغازمه، این تازه آغازمه