شبِ تاریکُ سیاهِ قِصِ هامون ، جون گِرفت

اَ ز لَبِ خُشکیدَ مون ، شب خَندَ رو ، آسون گرفت

کوچِ هایِ ، خالیُ دِلواپسُ غمگینِ شهر

زیرِ آوارِ ، مُصیبت ، رنگِ خاکُ خون گرفت

وَحشت ، از پَس کوچِ ها، با بادِ پاییزی رسید

رو ، لَبِ سُرخِ ترانِ ، خطِ خاموشی ، کشید

سایه یِ شومِ کلاغِ قصِ ها ، از شب گذشت

قِصِه یِ تلخ ُ سیاهِ ما بِ پایان ، نرسید

حالا ، باید پُشتِ دیوارِ سکوت

لحظِ لحظِ عُمرِمون ، تموم بشه

تا تویِ غُربَتِ قِصِ هایِ شب

یه شبَم ، قِصه یِ ما تموم بشه