He жетпейді?

Құлпырған маңайың гүл,- деп маған,

Ырза болмай, ағайын жүр.

Жаным барда, бойымда қаным барда,

Жырымнан жан ашуын алайын бір.

Бәрі де бар…

Басымда бәрі де бар.

Жан емеспін жарымжан дәріге зар.

Жетпейтіні - жүректің әні болар,

Бақыт, бақтың тарыдай дәні болар…

Қалғанының бәрі бар бір басымда,

Әлі талай жараймын қырды асуға.

Жетпейтіні - досым аз сырласуға,

Өмірім аз, жетпейді бір ғасырға.

Күрсінгенім болмаса анда - санда,

Көз жасымды қақым жоқ көл жасауға.

Аздығы да ғұмырдың алаңдатпас,

Міндетті емес ақындар көп жасауға.

Кім айыптап, сыртынан кім күледі,

Содан болар жырдың да жүнжігені.

Адам жырлап тұрғанда, заман жырлап,

Керегім де жоқ шығар кім біледі?!

What is it I lack?

The world around you blooms with grace—

Yet kin look on with no embrace.

While life still flows within my veins,

Let me express my soul’s true pains.

I have it all…

All rests within my mind and soul.

I’m not a man who’s half or torn,

Not begging cures to make me whole.

What’s missing may be a song of the heart,

A seed of joy—life’s gentlest part.

Yes, all the rest, I surely own,

Enough to climb the heights alone.

But lacking is a friend to trust,

To speak my thoughts before I’m dust.

My life is short—it won’t expand

To span a century as planned.

Aside from sighs that come and go,

My tears are not for lakes to show.

The brevity of life won’t weigh

Upon my soul, or make me stray.

A poet’s task is not to last—

We needn’t all live decades past.

Who judges me or mocks behind?

Perhaps that’s why my verse feels blind.

Yet while a man still sings his fate,

Why need the world validate?