....Τα πάθη μου εισιτήρια θαν' για μένα

σε πλοία μιας άγονης γραμμής ,

και διαβατήρια στα κύματα χαμένα

μέσα στο πάθος μιας νέας εκδρομής.

Όλο το είναι μας για ένα τίποτα

μια επανάσταση ζωής χαμένη

μ' όνειρα που μοιάζουν ύποπτα

απ' της ντροπή μας τους ενόρκους δικασμένοι

Παράγωγα μιας οξιδομένης σκέψης

στου πεπρωμένου μέσα την τροχιά

πιρακτωμένα βέλη ειν' οι λέξεις,

δαγκώνουν και πονουν σαν την οχιά .

Στου νού μου μιαν άκρη σκοτεινή

πόθοι κι'αναμνήσεις μας κρυμμένες

μνήμες που ζωντανεύει μια φωνή

και βάφει τις μέρες μας θλιμμένες

Πικρή φαρμάκι κι'η ελεημοσύνη

μοιάζει σαν μαχαιριά της αδικίας

ανίκητος ο πόνος που αφήνει

αυτή η ματιά της απουσίας.

Παράγωγα μιας οξιδομένης σκέψης

στου πεπρωμένου μέσα την τροχιά,

πυρακτομένα βέλη είναι οι λέξεις,

δαγκώνουν και πονούν σαν την οχιά.