When you stopped by,

suddenly it began to pour.

I stepped out with an umbrella,

walking through the surging currents

and dangerous waters,

toward you, toward light.

Sen uğradığında,

birden yağmur boşandı.

Şemsiyeyle dışarı çıktım,

coşkun suların ve

tehlikeli akıntıların içinden yürüdüm—

sana doğru, ışığa doğru.

Soaking wet,

I felt cold—

even though it was

the end of June.

The end of June.

Sırılsıklam olmuştum,

üşüyordum—

oysa Haziran’ın sonuydu.

Haziran’ın sonuydu…

我全身濕透，

即使是六月的最後一天，

我仍然覺得冷。

There are so many lives.

I’ve crossed distant lands and oceans

to return to you.

Some I made it.

Some I didn’t.

Ne çok hayat yaşadım,

uzak toprakları ve okyanusları geçtim

sana geri dönmek için.

Bazılarında başardım,

bazılarında ulaşamadım.

Verse 4 – [Soft Sung: English + Turkish + Chinese]

But in every life,

I remembered you.

I remembered us.

I remembered the aching

named love—

one of a kind.

Ama her hayatta

seni hatırladım.

Bizi hatırladım.

Aşk adını taşıyan o sızıyı

unutmadım—

eşsiz bir acıydı.

但在每一世，

我都記得你。

記得我們。

記得那份名為「愛」的痛—

獨一無二。

I saw them emerge

quietly,

one by one—

as if Monet’s water lilies

in the rain.

In the rain.

Onları gördüm,

sessizce,

birer birer ortaya çıktılar—

sanki Monet’nin nilüferleri gibi

yağmurun içinde.

Yağmurun içinde…