Na stoliku drży kieliszek,

a w nim wspomnienia sprzed lat.

Ty milczysz, ja uciekam,

choć wiem - nie da się tak.

W kącie świeci cicho strażniczka chwil,

pamięta każdy szept, każdy nasz ból i krzyk.

Nocna lampka zna historię,

której nie da się już skryć.

Ciepłym światłem, tak niewinnie,

rozbiera nas do żył.

Romans płonął, ból nie zgasł,

a ona patrzy - wciąż ta sama.

Pod żarówką giną maski,

nie ukryjesz łez i kłamstw.

Ona widzi, ona pamięta,

więcej niż byś chciał.

Nocna lampka zna historię,

której nie da się już skryć.

Ciepłym światłem, tak niewinnie,

rozbiera nas do żył.

Romans płonął, ból nie zgasł,

a ona patrzy - wciąż ta sama.

Nie zgasisz jej, choćbyś chciał,

ona świeci w nas - każdy grzech, każdy żal.

Nocą szepcze: "prawdy nie ukryjesz",

to, co było, wciąż żyje.

Nocna lampka zna historię,

którą w sercach niesiesz ty.

Światłem pali nasze role,

aż zostaje nagi krzyk.

Romans płonął, ból nie zgasł,

ona patrzy - wie, co w nas.