Zwrotka 1:

Patrzę w lustro nieruchomo,

widzę drżenie światła na powierzchni,

kontury rozpływają się .

Światło zasysa obrazy,

przekształca rzeczywistość w migotliwy bezwymiar.

Zwrotka 2:

Przez moment powraca pokój za plecami,

rozdygotany, śmiesznie niestabilny.

Twarz moja, a jednak nie moja.

To nie ja już patrzę.

Pre-refren:

Przestrzeń przesuwa się,

Słyszę śmiech, delikatny, ulotny, jak echo innego wymiaru.

I nagle wszystko zapada się z powrotem w znajomy kształt.

Refren:

Tych zmysłów jest za mało.

Nie dosięgam tam, gdzie wzrok się rozprasza.

Nie przebijam się przez granicę, która oddziela mnie od odpowiedzi.

Wyciągam rękę, ale światło ją pochłania.

Czy to ja odbijam się w lustrze, czy lustro odbija się we mnie?

Zwrotka 3:

Gdzie kończy się granica tego, co znam?

Czy jeśli wstrzymam oddech,

światło pozwoli mi przejść?

Za lustrem czeka coś więcej

Ale nie umiem jeszcze tam zajrzeć

Refren:

Tych zmysłów jest za mało.

Nie dosięgam tam, gdzie wzrok się rozprasza.

Nie przebijam się przez granicę, która oddziela mnie od odpowiedzi.

Wyciągam rękę, ale światło ją pochłania.

Czy to ja odbijam się w lustrze, czy lustro odbija się we mnie?