Δεν χορεύω με τον καθένα,
μόνο αν με νιώσει αληθινά
και μείνει εδώ μαζί μου,
τότε ο κόσμος ξαφνικά σωπά.

Κι αν αργά ή γρήγορα πλησιάσει,
το βλέμμα βρίσκει το βηματισμό,
κι ό,τι γύρω μας υπάρχει
χάνεται μέσα στον ρυθμό.

Δεν αγγίζω εγώ πρώτη,
μα ο ώμος ξέρει πού να σταθεί,
για να φτάσω χωρίς λέξεις,
κι εκείνος ξέρει τι θα πει ντροπή.

Ή ακουμπά τον ώμο του κοντά μου,
περιμένει να απλώσω το χέρι εγώ,
τον χαιρετώ — και θέλω χορό,
χορό που έμαθα καλά, βαθιά, σωστό.

Τον ίδιο ρυθμό ανασαίνουμε,
κι η σιωπή αρχίζει να κινείται μαζί,
αργή στροφή, κοινό μας βάρος,
το σώμα μαθαίνει χωρίς φωνή.

Δεν φωνάζει εδώ το πάθος,
είναι φωτιά που ζει αν τραφεί,
δεν σε τραβώ — σε αφήνω να ’ρθεις,
ξέρεις δίπλα μου να σταθείς.

Με κλειστά μάτια μένεις κοντά μου,
αντέχεις να μείνεις, να κρατηθείς;
Αυτός ο χορός δεν δείχνεται αλλού,
είμαστε μαζί — μόνο δυο, μόνο νους.

Η κοινή μελωδία μας παρασέρνει,
στο βήμα σου βρίσκω το δικό μου ξανά,
αντίθετοι, μα προχωράμε,
ούτε μπροστά μου, ούτε πίσω μου πας.

Έτσι γεννιέται η ένωση,
όχι στο άγγιγμα — στο κοινό βήμα,
εκεί που δυο σώματα σωπαίνουν
και γίνονται ένα, χωρίς σχήμα.

I don’t dance with just anyone,
only if you truly feel me
and stay here with me.
Then the whole world suddenly falls silent.

And whether you come closer slowly or fast,
your gaze finds the rhythm of the step,
and everything around us
disappears into the beat.

I do not touch first,
yet your shoulder knows where it belongs,
so I can reach you without words,
and you know what grace and manners mean.

Or you gently bring your shoulder closer,
you wait for me to extend my hand.
I greet you — and I want to dance,
a dance I have learned well, deeply, truly.

We breathe the same rhythm,
and our silence begins to move together.
A slow turn, a shared center of weight,
the body learns without a sound.

Passion does not shout here,
this is a fire that lives only if it is fed.
I don’t pull you — I let you come,
you know how to stand beside me.

Even with closed eyes you stay close,
can you remain, can you endure?
This dance cannot be seen elsewhere,
we are together — only two, only the mind.

A shared melody carries us,
in your step I find my own again,
opposite, yet still moving forward,
you walk neither before me nor behind me.

This is how union is born:
not in touch — but in a shared step,
where two bodies fall silent
and become one, without form.