Niech skostnieją palce na rękojeściach mieczy,

Niech proch w lufach stanie się pyłem,

A kroki wojowników zagubią się w ciszy,

Gdzie ziemia od dawna prosi o spokój.

Niech wiatr rozwieje dym bitew,

Niech rzeki obmyją stal z krwi.

Ziemia pamięta zbyt wiele imion,

Niech wreszcie zapomni wojenne pieśni.

Eveniat ut locutus sum

Niech pękną łańcuchy gniewu,

Niech milczą armaty,

Niech broń stanie się tylko cieniem przeszłości.

Niech ranek nie budzi krzyków,

Niech światło nie pada na spalone miasta.

Niech matki nie żegnają synów,

Niech wojna umrze z ostatnim oddechem wiatru.

Niech ślady butów w błocie bitewnym

Zatopi deszcz, zmyje czas.

Niech dłonie nie uczą się śmierci,

Lecz dotyku światła, dotyku życia.

Eveniat ut locutus sum

Niech cisza obejmie bitew pola,

Niech usta władców wyrzekną się rozkazu,

Niech wojna stanie się tylko opowieścią.

Niech ostatnia klinga pokryje się rdzą,

Niech świat nie zna już smaku popiołu.

Niech ziemia oddycha bez strachu,

Niech nigdy więcej nie zabrzmi werbel śmierci.

Eveniat ut locutus sum

Eveniat ut locutus sum

Eveniat ut locutus sum

Niech stanie się, jako rzekłem.