Wiosna! Wiosna!

Wieść radosna

Z ciepłem tchnieniem wiatrów płynie;

I sasanki,

Już na wianki

Rozwinęły się dziewczynie.

Wstaj skowronku!

W złotem słonku

Wykąp pióra twoje szare;

I skrzydlaty

Nad te chaty,

Nad te ziemie wyleć stare!

Wyleć z pieśnią!

Ludzie prześnią

Świtu chwilę uroczystą;

Więc do Pana

Choć ty z rana

Głos za niwą wznieś ojczystą.

Dobra niwa,

Jak poczciwa

Pierś rolnika, co ją orze,

Tylko trzeba,

By im z nieba

Przyświecało światło Boże.

Niem ogrzane,

Ziarnko wsiane,

Zdrowym kiełkiem w górę strzeli;

I wnet potem

Żniwem złotem

Starą ziemię uweseli.

Leć więc, ptaszę,

Prośby nasze

Niech piosenka wzniesie drżąca:

Słońca Boże!

Na niw zboże

I dla myśli ludu — słońca!